Pociąg do Podróżowania – miejsca gry #2

punkt

Dzisiejszym, prezentowanym miejscem z gry terenowej jest Palmiarnia Miejska w Gliwicach. Obiekt oddalony niecałe 10 minut drogi pieszej od głównego dworca kolejowego jest ciekawą propozycją dla osób chcących zobaczyć roślinność tropikalną i nie tylko.


Zapraszamy na niezwykłą wyprawę do miejsca, gdzie spotkać można faunę i florę z niemal wszystkich stref klimatycznych świata. W Palmiarni Miejskiej w Gliwicach dzieci i młodzież mogą w ciekawy sposób zdobywać wiedzę, a dorośli relaksować się w przyjemnym i naturalnym środowisku.

Obecnie Palmiarnia nie przypomina już dawnej. Nowoczesna budowla o konstrukcji kratowej, zbudowana m.in. z aluminium, jest wyjątkowo ciekawym architektonicznie obiektem. Palmiarnia Miejska w Gliwicach jest całkowicie przystosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych, które mogą korzystać z odpowiednich podjazdów i wind.

Zapraszamy serdecznie w niezapomnianą podróż.

Ten pokaz slajdów wymaga włączonego JavaScript.

Historia Palmiarni w Gliwicach sięga 1880 roku, kiedy na terenie kształtującego się parku miejskiego powstały pierwsze szklarnie produkcyjne. Rozwój Palmiarni rozpoczął się jednak dopiero w 1924 roku, gdy zorganizowano wielką wystawę roślin egzotycznych. Wśród nich prezentowano kolekcję palm. Trzy z nich należące do gatunku feniks kanaryjski do dziś rosną w pawilonie historycznym.

Gwałtowny rozwój roślin, w tym palm, wymusił powiększenie Palmiarni. W 1935 roku wybudowano szklarnię o wysokości 12 metrów i powierzchni ponad 500 m2, która stała się głównym pawilonem wystawowym. Powiększono również kaktusiarnię i dobudowano akwaria. Nieoceniony wkład w rozwój obiektu wniósł dyrektor Richard Riedel – miłośnik roślin, botanik i bardzo dobry gospodarz dawnej Palmiarni. Wraz z inwestycjami rosła frekwencja zwiedzających. W 1926 roku Palmiarnię odwiedziło około 8 tysięcy osób, a w 1936 roku było ich już 30 tysięcy.
Palmiarnia wraz z otaczającym ją parkiem, śródmiejskimi alejami spacerowymi (obecnie Aleja Przyjaźni) i zespołem krajobrazowego Parku Wilhelma (obecnie Park Chrobrego) była „zielonymi płucami” przemysłowego wówczas krajobrazu Gliwic.

Palmiarni nie ominęła zawierucha wojenna. W styczniu 1945 roku obiekty zostały niemal doszczętnie zniszczone. Powybijane szyby, niesprawna kotłownia i panujący mróz wyniszczyły niemal całą kolekcję roślin.
Dzięki wysiłkowi ówczesnych pracowników w październiku 1947 roku placówka ponownie została otwarta dla zwiedzających. Miała wówczas 1400 m2 powierzchni, posiadała około 600 gatunków roślin, akwaria oraz duże alpinarium. Sprowadzono wówczas do Gliwic niektóre okazy z opuszczonych po wojnie majątków na Dolnym Śląsku. Wiele egzemplarzy zakupiono lub otrzymano w darze od prywatnych hodowców. W latach 70. ubiegłego wieku kolekcja roślin liczyła 8 tys. sztuk.

Pogarszający się stan techniczny obiektów i wzrost zagrożenia dla zwiedzających, wymusił decyzję o zamknięciu Palmiarni. Było to w 1985 roku. Postanowiono całkowicie zmodernizować wszystkie szklarnie, przy jednoczesnym zachowaniu roślin ekspozycyjnych. Zastosowano metodę obudowy. Najpierw wzniesiono konstrukcję i powłoki nowych pawilonów, a następnie zdemontowano stare szklarnie. Powierzchnia Palmiarni wzrosła do około 2000 m2. Wzniesiono też nowy pawilon o wysokości 20 metrów, który zapewnił dalszy rozwój roślinności tropikalnej – głównie palmom, obecnym w Gliwicach od 1924 roku.

W roku 2013 do użytku oddano dwa nowe pawilony z ekspozycją akwarystyki słodkowodnej.

Więcej o Palmiarnia

mzuk_logotyp

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *